به تارنمای سازمان انرژی های تجدیدپذیر و بهره وری انرژی برق خوش آمدید.

این فن‌آوری برای انواع منابع زیست توده جامد و در مواردی برای منابع زیست توده مخلوط جامد و مایع قابل استفاده است. از آنجا که این فن‌آوری کهن‌ترین روشی است که بشر برای تبدیل انرژی شیمیایی به انرژی گرمایی بکار گرفته است، روش های گوناگون این فن‌آوری از بسیار ساده و ابتدایی تا بسیار پیشرفته و کارآمد در دسترس می باشند.
روش های سنتی و اولیه احتراق در اغلب روستاها و جوامع در حال توسعه رایج بوده و هدف اصلی آنها تولید گرما و پخت و پز می‌باشد. انواع اجاقها، بخاری‌ها، تنورها و کوره‌ها ابزار این فن‌آوری در حالت ساده و ابتدایی آن به شمار می‌آیند.
از دیدگاه فنی و کاربردی، فن‌آوری احتراق مستقیم را می‌توان به دوکاربری زیر تقسیم بندی نمود:
• کاربری خانگی
• کاربری صنعتی

کاربری خانگی: این کاربری در مقیاس محدود مطرح بوده و کاربرد آن در تأمین نیازهای واحدهای مسکونی و واحدهای تجاری کوچک که اغلب در جوامع روستایی واقع هستند، رواج دارد نیازهای عمده این مصرف کننده‌ها پخت و پز، گرمای لازم برای گرمایش فضای سکونت و آب مصرفی و برخی کاربردهای دیگر به‌صورت محدود می‌باشد مانند کوره‌های متداول در صنایع کوچک (سفالگری، آهنگری، رنگرزی)
کاربری صنعتی: در این زمینه، احتراق زیست توده در مقیاس بزرگتری مطرح می‌گردد. منابع زیست توده‌ مناسب در این کاربری شامل چوب و پسماندهای چوبی، بقایای کشاورزی و باغی (کاه، سبوس، برگ خشک سرشاخه‌ها، ترکه‌ها، نی، پوست ساقه درختان) و زباله‌های شهری هستند.
احتراق این سوخت ها به تولید انرژی گرمایی منجر می‌شود و انرژی آزاد شده می‌تواند در مصارف زیر مورد استفاده قرارگیرد:
 صنایع غذایی (تولید بخار و تولید گرمای مورد نیاز فرآیندهای پخت)
 صنایع آجر و سفال و سرامیک
 صنایع چوب و کاغذ (تولید بخار و تولید گرمای موردنیاز فرآیندها)
 صنایع ذوب فلزات (مانند کشور برزیل که از ذغال چوب بهره‌گیری می‌کنند)
 بویلر نیروگاه ها
در مقیاس تجاری و صنعتی، گستره بزرگی از کوره ها و راکتورهای سوزاندن بقایای زیستی وجود دارند که در طرح مخزن احتراق، دمای عملیاتی و نحوه انتقال گرما تفاوت دارند. تا اواسط دهه 1970 میلادی، کوره هایی با پوشش درونی سوز با دمای عملیاتی 1000 درجه سلسیوس متداول بودند. پس از آن کوره هایی با دیواره آبی به میدان آمدند. این کوره ها دارای بدنه ای مرکب از لوله هایی هستند که آب در آنها گردش کرده و گرمای منتقل شده به لوله ها مستقیما صرف تولید بخار می شود و هوای اضافی مورد نیاز را برای مهار و تنظیم دما کاهش می دهد. از این نوع کوره استفاده وسیعی در زباله سوزها شده است.
نوع دیگری از احتراق درون کوره هایی با 1600 درجه سلسیوس صورت می گیرد و تشکیل سرباره گداخته ای می دهد که پس از سرد شدن، به جای خاکستر، بصورت جوشدانه های مانند شیشه و لعاب در می آید. یکی دیگر از تجهیزات سوزاندن بقایای زیستی، کوره با بستر سیال است. در این نوع کوره، هوا با فشار از صفحه افشاننده زیر بستر کوره دمیده می شود. درون کوره معمولا بستری از ماسه های سیلیسی یا مواد دیر گداز وجود دارد که با جریان هوا به شناوری در می آیند و عمل تبادل گرما را بهتر انجام می دهند. در این فرآیند، سوختن بدون شعله آشکار در دمای 650 درجه روی می دهد و به دلیل نیاز به گرمای ورودی کمتر، بقایای زیستی با رطوبت بالا نیز می توانند در این روش سوزانده شوند.

تجربیات و اطلاعات موجود حاکی از آنست که کوره‌ها و بویلرهای مصرف‌کننده سوخت جامد از سالها پیش برای به کاربردن ذغال سنگ طراحی و ساخته شده‌اند و روند توسعه و بهبود مداومی را تجربه کرده اند. همین تأسیسات با کمی تغییر یا بدون تغییر می‌توانند برای تغذیه با ذغال چوب، هیزم و بقایای کشاورزی و جنگلی بکار گرفته شوند. به موازات این تأسیسات، بویلرها و کوره‌هایی نیز برای سوزاندن زباله‌های شهری ساخته شده‌اند که قابلیت مصرف سوخت های مخلوط مانند زباله و لجن فاضلاب، زباله و چوب، یا زباله و ذغال را نیز دارند. به‌ همین خاطر بحث احتراق مستقیم در کاربری صنعتی را می‌توان از دو دیدگاه زیر هم مورد توجه قرار داد:
1. احتراق در کوره‌های مخصوص چوب، ذغال‌سنگ و سوختهای با رطوبت پائین
2. احتراق در کوره‌های زباله‌سوز و سوختهای پردازش نشده

در نمودارهای زیر روند کار یک نیروگاه چوب سوز احتراق مستقیم نمایش داده شده است.

زیست توده4